Η εποχή που ζούμε χαρακτηρίζεται από την αποσύνδεση, τον πόνο και την πολιτική διχόνοια. Χαρακτηρίζεται από μια ανικανότητα κατανόησης των συνανθρώπων μας, όπου κλείνουμε τους εαυτούς μας από την επιθυμία για κατανόηση των απόψεων, των ιστοριών και της ανθρωπιάς των άλλων.
Αυτή η εποχή της αποσύνδεσης μας σκοτώνει κυριολεκτικά. Μακροπρόθεσμες μελέτες έχουν βρει ότι η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας και σύνδεσης μας παίρνει κυριολεκτικά πολύτιμο χρόνο από τη ζωής μας και συμβάλλει στην μοναξιά και την απομόνωση. Η κοινωνική αποσύνδεση είναι η αιτία πολλών ψυχικών διαταραχών.
Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας (ΠΟΥ) ανακοίνωσε τη μοναξιά ως παγκόσμιο πρόβλημα δημόσιας υγείας “ως μία οικουμενική απειλή” που πλήττει τις ζωές των ανθρώπων όχι μόνο των ηλικιωμένων αλλά όλο και μικρότερων ηλικιών, ειδικά από την εποχή της πανδημίας και έπειτα.
Το κύριο χαρακτηριστικό της εποχής είναι η αλλαγή του τρόπου επικοινωνίας. Έχει γίνει σπάνιο πλέον να ακούμε με προσοχή και να θέλουμε να κατανοήσουμε τον συνάνθρωπό μας. Αντί να επιθυμούμε και να καλούμε με υπευθυνότητα τον συνομιλητή μας να εκφραστεί, έχουμε την τάση να τον κάνουμε να ντρέπεται, να τον κατακρίνουμε ή να αφαιρούμε την ανθρώπινη υπόσταση από αυτούς με τους οποίους διαφωνούμε. Αυτό οδηγεί στο να μένουμε στις φυλακές μας και να αρνούμαστε να συνδεθούμε με ανθρώπους που έχουν διαφορετικές πεποιθήσεις από εμάς. Αυτό σημαίνει ότι δεν εκτιθέμεθα σε άλλους τρόπους σκέψης ή ύπαρξης και ενισχύουμε ακόμη περισσότερο τις δικές μας προκαταλήψεις. Έτσι, φτάνουμε στο να έχουμε στερεότυπα για τους άλλους, και χάνουμε την λεπτομέρεια και την πολυπλοκότητα που συνοδεύει την ποικιλία των ταυτοτήτων που έχουν οι άνθρωποι.
Αν θέλουμε να ενδυναμώσουμε τις σχέσεις μας αντί να τις ρημάξουμε, πρέπει να μάθουμε να κάνουμε ερωτήσεις αντί απλά να κρίνουμε. Πρέπει να γίνουμε άνθρωποι που ψάχνουν για ιστορίες αντί για θέσεις, και αξίες αντί για απόψεις. Πρέπει να κοιτάξουμε μέσα μας— να γίνουμε περίεργοι για το παρελθόν και τα συναισθήματά μας, και όχι συνεχώς να ζητάμε πληροφορίες που προέρχονται από τον εξωτερικό κόσμο, έτσι ώστε να μάθουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού. Να μάθουμε να ακούμε, να κατανοούμε και όχι να κατηγορούμε. Πρέπει ίσως να μάθουμε και να συγχωρούμε τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους. Πρέπει να ξαναβρούμε την συμπόνια και την ανθρωπινότητά μας.
@Discover Growth Therapy/ σχέσεις και επικοινωνία
Γεωργία Κρυπαράκου
Ψυχολόγος MSc- Ψυχοθεραπεύτρια
